Laurowiśnia wschodnia Caucasica w doniczce

Opis Laurowiśni wschodniej Caucasica

Laurowiśnia wschodnia Caucasica ( Prunus laurocerasua) należy do ozdobnych krzewów liściastych. Jest odmianą zimozieloną, o wzniesionym, eleganckim pokroju i intensywnym, zielonym zabarwieniu liści. Barwa listowia utrzymuje się przez cały rok, dzięki czemu krzew wygląda atrakcyjnie nawet w zimie. Stosowana głównie na żywopłoty.

Charakterystyka Laurowiśni wschodniej Caucasica

Laurowiśnia wschodnia Caucasica przy optymalnych warunkach może dorosnąć nawet do 400 cm wysokości. Ma wysmukły, zwarty i wzniosły pokrój. Cechą charakterystyczną laurowiśni są atrakcyjne, zimozielone liście. Liście mają eliptyczny kształt. Są dość duże, skórzaste, ciemnozielone i błyszczące. Laurowiśnia Caucasica kwitnie od kwietnia do maja. Kwiaty są drobne, białe zebrane w wyprostowane groniaste kwiatostany. Delikatnie pachną. Jasne kwiaty pięknie kontrastują z ciemną barwą liści. Laurowiśnia w polskich warunkach owocuje rzadko.

Zastosowanie Laurowiśni wschodniej Caucasica

Laurowiśnia wschodnia Caucasica preferuje podłoże żyzne i umiarkowanie wilgotne. Dobrze wzrasta zarówno na stanowisku słonecznym jak i cienistym, osłoniętym od mroźnych wiatrów. Może być sadzona jako soliter. Jednak stanowczo lepiej prezentuje się w większych grupach. Idealnie nadaje się na żywopłot, który swoją kolorystyką będzie zachwycał przez cały rok, nawet w zimie. Może służyć do zasłaniania brzydkich murów czy płotów. Sprawdza się jako tło dla innych roślin. Pasuje do ogrodów przydomowych i do zieleni miejskiej.

Pielęgnacja Laurowiśni wschodniej Caucasica

Laurowiśnia wschodnia Caucasica powinna być sadzona do gruntu jesienią lub wiosną. Rozstawa między krzewami to ok 50 – 70 cm. Wśród laurowiśni odmiana Caucasica charakteryzuje się największą odpornością na mróz. Jednak zaleca się, szczególnie młode rośliny zabezpieczać na zimę. W ostre zimy pędy potrafią nadmarznąć, ale szybko się regenerują. Dobrze znosi cięcie. Lekkie cięcie można zrobić wiosną (po przymrozkach) lub wczesnym latem (po przekwitnieniu). W przypadku żywopłotów cięcie formujące można wykonywać jesienią. Pędy martwe czy nadmarznięte należy także usuwać.