Winorośl jasna Johanniter

Johanniter – charakterystyka odmiany

Niemiecka odmiana winorośli odporna na choroby i mróz

Johanniter to odmiana winorośli uzyskana w 1968 roku z krzyżowania Rieslinga i FR 589-54, a jej nazwa pochodzi od dr Johannesa Zimmermanna, byłego dyrektora Instytutu we Freiburgu. Ta hybrydowa odmiana typu PIWI łączy walory deserowe z przetwórczymi, oferując wysoką odporność na choroby grzybowe oraz wytrzymałość na mróz sięgającą -25°C.

Krzew wyróżnia się regularnym i obfitym owocowaniem, dzięki czemu sprawdza się zarówno w przydomowych winnicach, jak i w ogrodach amatorskich. Johanniter najlepiej rośnie w ciepłych rejonach o długim okresie wegetacyjnym, choć dzięki swojej mrozoodporności radzi sobie również w Polsce i innych krajach o klimacie umiarkowanym.

Krzew

Siła wzrostu Johannitera jest umiarkowanie silna, z tendencją do pokroju wzniesionego. Pędy rozwijają się dość mocno i wymagają regularnego formowania dla utrzymania właściwej struktury.

Krzewy osiągają standardową wysokość i szerokość typową dla białych odmian winorośli szczepionych na podkładkach. Zalecany rozstaw sadzenia to 1-1,2 m między sadzonkami w rzędzie oraz 2-2,5 m między rzędami, w zależności od wybranego systemu prowadzenia.

Zagęszczenie pędów pozostaje umiarkowane, co sprzyja dobrej cyrkulacji powietrza i ogranicza ryzyko rozwoju chorób grzybowych. Pierwsze owocowanie następuje zwykle w 4-5 roku po posadzeniu, a pełną produktywność krzew osiąga w kolejnych sezonach.

Plenność odmiany jest regularna i obfita – przy właściwym prowadzeniu winorośl nie przemarza i dostarcza satysfakcjonujących plonów nawet w mniej sprzyjających warunkach. Odporność na przymrozki wiosenne oceniana jest jako dobra, choć wczesne ruszanie pędów wymaga wyboru stanowisk osłoniętych od zimnych wiatrów.

Owoce

Jagody Johannitera są średniej wielkości, żółtozielone, a grona mają cylindryczny kształt i są średnio zwarte. Skórka charakteryzuje się umiarkowaną grubością, która dobrze chroni miąższ podczas dojrzewania.

Smak owoców jest słodko-kwaskowaty, z wyraźnymi nutami cytrusów, agrestu, jabłek i brzoskwiń. Wina z odmiany Johanniter charakteryzują się aromatem cytrusów na pierwszym planie oraz lekko gorzkawym posmakiem, który nadaje im charakteru. Johanniter to odmiana winorośli, która daje wina o dobrej strukturze, z dyskretnym smakiem owoców cytrusowych.

Konsystencja miąższu jest soczysta, a jagody nie odpadają łatwo od szypułek podczas zbioru. Grona nadają się do:

• produkcji wina wytrawnego i półwytrawnego
• win musujących i deserowych
• soków i galaretek
• bezpośredniej konsumpcji jako owoce deserowe

Johanniter dojrzewa w pierwszej dekadzie października, a jego owoce powinny być zbierane możliwie późno, aby obniżyć kwasowość. W Polsce zbiór przypada zwykle na drugą połowę września lub początek października, w zależności od warunków danego roku.

Uprawa i wymagania glebowe

Stanowisko: Johanniter wymaga pełnego słońca, najlepiej wystawy południowej lub południowo-zachodniej. Miejsce powinno być ciepłe i osłonięte od zimnych wiatrów, szczególnie wiosennych.

Rodzaj gleby: Uprawa jest zalecana na glebach lessowych, przepuszczalnych glinach oraz w glebach podgórskich. Gleby wapienne lub obojętne do lekko zasadowych sprzyjają rozwojowi krzewów. Winorośl źle rośnie na terenach podmokłych i nizinnych, gdzie zalega woda.

Rozstaw sadzenia: Odległość między sadzonkami powinna wynosić 1-1,2 m w rzędzie, a między rzędami 2-2,5 m. Taki układ zapewnia właściwe nasłonecznienie i wentylację.

Cięcie: Zimowe cięcie formujące przeprowadza się między listopadem a lutym, unikając okresów mrozów. Celem cięcia jest:

• kształtowanie struktury pnia i ramion
• ograniczenie zagęszczenia pędów
• poprawa napowietrzenia strefy owocowania
• redukcja ryzyka wystąpienia chorób grzybowych

Podstawowa ochrona przeciwgrzybowa pozostaje wskazana, choć odmiana Johanniter wymaga znacznie mniejszej ilości oprysków niż klasyczne szczepy vinifera.